Literatuurplein.nl
Kom kijken op het Marktplein! Klik hier!
Marktkraam aanvragen
Wachtwoord vergeten?

Controle op menselijke interactie

Nog geen Literatuurplein-account?

Meld u nu aan om gebruik te maken van alle functionaliteit van het Literatuurplein! Klik hier

Selecteer uw favoriete onderwerpen

Reset portlets

Kies een paginakleur

  • Verras mij
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Keuzes verbergen

Canon van de Nederlandse geschiedenis

De Canon van de Nederlandse Geschiedenis bestaat uit vijftig vensters, van de hunebedden tot ‘Nederlanders en Europa’. In deze special wordt bij elk venster een zorgvuldige en steeds te actualiseren selectie van media geboden. De special bevat nu de eerste veertien vensters en wordt de komende tijd verder aangevuld.
Lees meer...

Leesclubboek van de Maand van Boek-delen

Boek van de Maand van Boek-delen is in mei de roman Nacht over Westwoud van Wanda Reisel, een uitgave van Contact, waarin een waarnemend huisarts in het dorp Westwoud te maken krijgt met een uitbarsting van vreemdelingenhaat.

Voor bespreking in een leeskring stelde Boek-delen elf discussietips samen.
Lees meer...

20-04-2010 Minka Nijhuis wint Bob den Uyl Prijs

 
Toon volledige grootte
In boekhandel Pied à Terre te Amsterdam is vanmiddag de zevende VPRO Bob den Uyl Prijs uitgereikt aan Minka Nijhuis voor haar boek Birma : land van geheimen, een uitgave van Balans. Aan deze prijs voor het beste Nederlandstalige reisboek uit het afgelopen kalenderjaar, in het leven geroepen door de VPRO Gids, is een bedrag van 7500 euro verbonden.

54 inzendingen
De jury, bestaande uit voorzitter Emile Fallaux (journalist en programmamaker) en de leden Bernadette van Dijck (manager Wereldomroep), Tanja Lubbers (interim hoofd external relations HIVOS) en Nico Keuning (biograaf Bob den Uyl), koos de winnaar uit 54 inzendingen, waaruit zij onlangs zes nominaties had geselecteerd. Fallaux constateerde bij de uitreiking verheugd dat de researchjournalistiek en de literaire journalistiek leven als nooit te voren, wat zijn weerslag vindt in een succesvolle Nederlandse productie van non-fictieboeken.

Diehards
De andere genomineerden waren Karin Anema met De laatste grens : op rendiertrek met de Sámi (Atlas), Erdal Balci met Vandaag geen pont : impressies van Istanbul (Meulenhoff), Bette Dam met Expeditie Uruzgan : de weg van Hamid Karzai naar het paleis (De Arbeiderspers), Peter Delpeut met In de woestijn fiets je niet (Augustus) en Linda Otter met In Centraal-Azië : een reis langs tradities en godsdiensten (Atlas). Dat vier van de genomineerden vrouwen zijn, is volgens de jury geen toeval. Correspondenten die door conflictgebieden reizen, risico’s nemen in oorlogsgebied en grote persoonlijke offers brengen, ‘dat soort diehards zijn meestal vrouwen’. De twee mannen in de shortlist vertegenwoordigen het meer literaire reisboek in de traditie van Cees Nooteboom of, op een heel andere wijze, van Bob den Uyl, dat momenteel sterk in de minderheid is.

Getergd land
De jury typeert het bekroonde boek van Minka Nijhuis als een met kennis van zaken en inlevingsvermogen geschreven ontroerend portret van de oppositie in het getergde land waar zij al zestien jaar komt. ‘Het trieste lot van Nobelprijswinnaar Aung Suu Kyi loopt als een dramatische metafoor door het boek en geeft het verhaal samenhang. We lezen over dappere boeddhistische monniken, vertwijfelde soldaten en krankzinnige juntaleiders… Tegelijkertijd maakt ze zichtbaar hoe Birma zich in een moedeloos makend geopolitiek vacuüm bevindt, tussen China, India en het Westen in, zonder noodzaak voor wie dan ook om er confrontaties aan te gaan in naam van de mensenrechten.’

Angst
‘Natuurlijk droom ik over de dingen die ik gezien en gehoord heb, maar dat is normaal,’ zei Nijhuis in een interview over het boek dat Fleur Speet in september 2009 met haar had voor Literatuurplein. ‘De mensen die het me vertelden horen bij mijn leven en maakten afschuwelijke dingen mee. De keerzijde is dat ik besef hoe prettig mijn bestaan eigenlijk is, hoe bevoorrecht ik ben en hoe weinig angst ik hoef te hebben. Suu Kyi zegt heel dapper: “Angst is een gewoonte.” Je hoeft je er niet door te laten leiden als je dat niet wilt. Ik ben een westers journalist, ik hoef niets te vrezen. Hooguit word ik het land uitgezet, zoals gebeurde in 1996. Het zijn mijn lokale collega’s en contacten waarop ik steun en die de grootste risico’s lopen. Zij hebben wel reden om bang te zijn.’

Eerdere winnaars
De eerdere winnaars van de prijs waren Rudi Rotthier (De koranroute), Renée Postma (Midden-Europa achter de schermen), Bart Rijs (Het hemels vaderland), Jannie Regnerus (Het geluid van vallende sneeuw), Dick Wittenberg en Jan Banning (Binnen is het donker, buiten is het licht) en Martin Bril (De kleine keizer, verslag van een passie).

Tekst: Jef van Gool / Literatuurplein
Personen
Boeken
Naar het Nieuwsarchief
Reacties
 

Nieuwe boeken

Help

Terwijl ze neerknielde om zijn pols te voelen, zag ze het touw om zijn nek. Het was dik en gevlochten en het lag losjes onder hem, bijna knus verscholen onder zijn arm. Het andere uiteinde lag op een sneeuwbank – nee, daaronder begraven, en aan de andere kant zag ze dat de tak waaraan hij vastzat, was afgebroken.
Snel maakte ze het touw los en vond het kloppende ritme in zijn hals, daarna trok ze de bovenste drukknopen van zijn jas open in de hoop dat hij zo beter zou kunnen ademen. Zijn gezicht was niet blauw. Hij was ongeveer van haar leeftijd, in de dertig, zijn korte, golvende bruine haar doorschoten met grijs. Nog steeds gingen zijn ogen niet open. Moest ze hem een tik op zijn wang geven? Hartmassage? Ze duwde hem voorzichtig op zijn rug. ‘Monsieur?’ zei ze nog eens. Hij bewoog niet.

Het jaar dat ik (2x) moeder werd

Naast me lag een groot, maar toch heel klein ventje met een flinke neus, kleine oren, pluizig haar en ogen die ik nog niet open had gezien. En een bijoor - was dat was, had ik vandaag geleerd: een heek klein pieletje aan zijn linkeroor, het schattigste pieletje dat ik ooit had gezien. De hele nacht bleef ik wakker, niet moe, echt klaarwakker. Ik keek naar mijn slapende zoon. Dat ik zo veel liefde zou kunnen voelen voor iemand die ik nog maar een paar uur kende, had ik nooit gedacht, al was het me door iedereen voorspeld. Dat die liefde elke dag nog groter en alomvattender zou worden, wist ik toen nog niet eens.
En een jaar en drie weken later deed ik het allemaal nog eens over. Al was het dit keer heel anders. Een geplande keizersnede geeft je een lam-naar-de-slachtersbankgevoel, maar met omgekeerde uitkomst: nadat je op de bank bent neergelegd en opengesneden, ga je niet dood, maar er komt nieuw leven uit je tevoorschijn.

In een mens

Russell stierf in Larry’s armen; ik weet vrijwel zeker dat Larry zou willen dat het andersom was geweest. (‘Hij woog bijna niets meer,’ zei Larry.) Tegen die tijd gingen Larry en ik ook op bezoek bij vrienden in het St. Vincent’s-Ziekenhuis. Zoals Larry al had voorspeld werd het zo druk in het St. Vincent’s dat je niet bij een vriend of een ex-geliefde op bezoek kon gaan zonder er iemand anders die je kende aan te treffen. Je stak je hoofd om de hoek van een deur en zag iemand liggen van wie je helemaal niet wist dat hij ziek was; Larry beweerde dat hij meer dan eens iemand had zien liggen van wie hij niet eens wist dat hij homo was.
Vrouwen kwamen tot de ontdekking dat hun man iets met andere mannen had gehad - pas op het moment dat hij stervende was. Ouders kwamen tot de ontdekking dat hun jonge zoon stervende was terwijl ze nog niet eens wisten (of hadden bedacht) dat hun kind homo was.

Erfgename van de graal

Ondanks haar paniek merkte ze dat ze opmerkelijk teleurgesteld was. Er was niets te vinden van wat ze zich had voorgesteld: geen schatten zoals in het voorvertrek, geen oude boeken vol magie of wijsheid; geen goudschat. Het leek meer iets wat je overhield na een zolderopruiming. Een verweerde leren koker waar misschien een telescoop in had gezeten, en een vierkanten kartonnen doos op een laag randje. Ze sprong op de bodem van de kuil. De koker was lichter dan ze had verwacht. Ze schudde er zachtjes mee, maar erbinnen bewoog niets. Was hij leeg? Ze stak hem in haar rugzak. Ze zette haar handen op de doos. Die voelde koud aan, zelfs door het karton heen. Ze kon zien dat hij zwaar was. Ze schoof haar vingertoppen eronder en lichtte hem van zijn voetstuk. Ze zou nooit weten wat ze verkeerd had gedaan - alleen dat ondanks al haar voorzorgsmaatregelen en voorbereidingen haar ergens op een of andere manier iets was ontgaan. De valdeuren sprongen dicht, of probeerden dat althans.

Post mortem

Na tien jaar schrijven, na vijf boeken, moest hij zich nog steeds tevredenstellen met kleine blijken van welwillendheid, met dineetjes midden in de week met Estse schrijvers die hier vier weken in een kasteel resideerden, en morgenavond vermaakt dienden te worden op een cultureel verantwoorde wijze. Een uitwisseling van intellectueel kapitaal. Hoeveel van zijn collega’s hadden niet meteen voor de eer bedankt, voor men, uiteindelijk, aan hem had gedacht, aan Steegman, altijd erkentelijk? … Het stond in de sterren geschreven dat hij naast de man met de neusknobbel aan tafel zal komen te zitten. Gedurende de hele maaltijd kan hij van nabij de uitwas bestuderen. Het ontneemt hem alle appetijt en doet hem midden in de nacht met een schreeuw ontwaken uit de ergste nachtmerrie sedert lang.

Video's


Corine Kisling (Iris en Klaas Koppe, 13-05-2012)

Met Corine Kisling en Paul Verhuyck bij de Hedwigepolder en in hun woonplaats Graauw in het land van Reinaert.

 

Meer video's

Agenda

Radio en televisie
Evenementen
Film