De wolkenbibliotheek van Stéphane Audeguy
door Guus Bauer
(Schrijver, ex-Exuitgever, vast medewerker van De Standaard en freelance literair journalist)
|
De ontdekking van de hemel
Waar Gerbrand Bakker met Boven is het stil in Nederland een droomdebuut beleeft – Bakker ontving de Debutantenprijs en het Gouden Ezelsoor, werd genomineerd voor de AKO-, Libris- en Selexyzprijs en onlangs werden de filmrechten verkocht – is de eerste roman van Stéphane Audeguy (1964) La théorie des nuages in Frankrijk vergelijkbaar goed ontvangen. Het werd bekroond met de Maurice-Genevoix prijs en het wordt eveneens in een tiental talen vertaald.
De Nederlandse versie is verschenen bij Bakkers uitgeverij Cossee onder de titel De wolkenbibliotheek. De hardback is verpakt in een poëtisch vormgegeven omslag dat, sinds Bakkers roman ook de prijs voor het mooiste omslag van 2006 won, de nieuwste norm voor het betere boek lijkt te zijn: mistige landschappen, idyllische plaatjes en veel wolkenpartijen. Op de voorkant, zo wordt duidelijk na lezing van de roman, zijn dan ook zeer toepasselijk cirrocumulus te zien. Je zou er haast zweverig van worden.
In eerste instantie doet de sfeer en het bijna feeërieke taalgebruik van de eerste hoofdstukken denken aan het werk van de Siciliaanse Nobelprijswinnaar Luigi Pirandello en dan met name aan het door Coppens en Frenks op prachtige wijze heruitgegeven Wijlen Mattia Pascal, waarin eveneens een bibliotheek geordend moet worden.
Audeguy ontwikkelt in de loop van de roman, die uit drie delen bestaat, een unieke sobere stijl; een aangename eigen toon. Of het nu gaat om de door Goethe bewonderde quaker Luke Howard, die voor het eerst de verschillende wolken benoemde, de bijzondere paddenstoel van de atoombom in Hiroshima, die op wonderbaarlijke wijze door de hoofdpersoon Akira Kumo wordt overleefd, of een uitbarsting van het Indonesische vulkaaneiland Krakatau, nergens is het wetenschappelijk of gekunsteld. Iets waarvoor men zou kunnen vrezen als je leest dat Audeguy in Parijs literatuur onderwijst. Het is een krachtige poëtische avonturenroman.
Akira Kumo, couturier in ruste en verzamelaar van alles wat met wolken te maken heeft, vertelt aan de speciaal ingehuurde bibliothecaresse Virginie Latour over de verdrijving van god uit de hemel en de ontdekking van de wolken door kunst en wetenschap. Het is de tijd van een nieuwe wetenschap, die de kijk op de wereld voorgoed zal veranderen: de meteorologie. De bibliothecaresse is gefascineerd door de verhalen van de oude heer Kumo en stelt bij de ordening van de bibliotheek vast dat zowel dichters als schilders en krijgsheren zich door wolken hebben laten inspireren. Ze probeert te achterhalen waar de obsessie van Akira Kumo vandaan komt. Misschien wijst het citaat van Baudelaire voorafgaand aan het derde deel de juiste richting. ‘En wat vreemd was: geen enkele keer heb ik me ten overstaan van die vloeibare of etherische wonderen gestoord aan het ontbreken van mensen.’
Auteurspagina Guus Bauer op Literatuurplein |
|
